Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Αποκαλύψεις

Η αποκάλυψη της εβδομάδας που πέρασε ήταν πως ο Τσίπρας στηρίζει τον Καμμένο!  Η αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα, έχει ρίξει όλο το βάρος της στη σχετική «αποκάλυψη», ως παράπλευρη του ζοφερού σκανδάλου των «βλημάτων» και ωστόσο ως την πλέον κρίσιμη. Θεωρούν ενδεχομένως πως με τον τρόπο αυτό εκτίθεται ο Τσίπρας και δημιουργείται ρήγμα τόσο μεταξύ κόμματος και ψηφοφόρων όσο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι απορίας άξιο βέβαια γιατί θεωρείται «αποκάλυψη» αυτό που είναι πασίδηλο από τον Γενάρη του 2015. Είναι δε πασίδηλο με κάθε πιθανό τρόπο και σε κάθε αφορμή- είτε αφορά στήριξη στη Βουλή, είτε αφορά την προσωπική και δημόσια ζωή τους (πάνε μαζί διακοπές κοκ): Ο Τσίπρας και ο Καμμένος είναι (πολιτική) σάρκα μία. Αυτή είναι και η βάση του εθνικολαϊκισμού. Αυτός είναι και η γάγγραινα που τρώει τις σάρκες της χώρας. «Ένα μοχθηρό έκτρωμα ερμαφρόδιτης δήθεν ιδεολογίας»- για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Τόμας Μαν («Αυτός ο Πόλεμος», εκδόσεις ΠΟΛΙΣ) στον ορισμό που δίνει για το μεγάλο κακό του 20ου αιώνα, τον εθνικοσοσιαλισμό.

Από την άλλη δεν είναι καθόλου κατανοητή η στόχευση αυτής της «αποκάλυψης». Τι δηλαδή; Αποκαλύπτουμε στα στελέχη και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Τσίπρας στηρίζει τον Καμμένο; Ε και; Δεν το ξέρουν αυτό; Και τώρα που το έμαθαν θα σοκαριστούν;

Φοβούμαι πως αυτή η στρατηγική, έχει άλλα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Με τη στρατηγική αυτή, (3 ολόκληρα χρόνια μετά το σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), τονίζεται η «καλή» πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ έστω και ως ιδεατή, σε αντίστιξη με την «κακή» πλευρά των ΑΝΕΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλεται ως συνεργάτης των ΑΝΕΛ. Το μεμπτό είναι η υποστήριξη και η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ αφ εαυτού του. Το «δεν είναι αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ» ακούγεται ξανά και ξανά, κι αυτή η φράση μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω. Τότε που δεν ξέραμε, γιατί απλώς δεν θέλαμε να τα ξέρουμε, γιατί είχαμε την τύχη να μην τα έχουμε ζήσει.

Με λίγα λόγια, αυτή η «αποκάλυψη» το μόνο που προσφέρει είναι να ενισχύει την θεωρία περί άμωμης αριστεράς, η ο οποία υπέπεσε στο αμάρτημα της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ. Ενώ δίχως αυτή δεν θα υπήρχε κανένα ζήτημα. Με ακόμα πιο λίγα λόγια, η ετερογονία των σκοπών είναι και πάλι μπροστά μας.

Μάλιστα κάποιοι σπεύδουν να πουν πως δεν θέλουνε καμία επαφή/ συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί συνεργάζεται με τους ΑΝΕΛ! Ενώ δίχως τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ θα μπορούσαν; Και ποιον ωφελεί εν τέλει όλο αυτό; Μα φυσικά τον αρχετυπικό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κάποια στιγμή που θα τη θεωρήσει βολική θα διώξει τυπικά τους ΑΝΕΛ και θα ξαναεμφανιστεί ως αυταπατώμενος και μετανοημένος. Και τότε; Τι θα λέμε τότε;

Αυτή δεν ήταν και η ιστορία με Βαρουφάκη, με Λαφαζάνη, με Κωνσταντοπούλου; Δεν τα έχουμε ξαναζήσει όλα αυτά;

Κάποια στιγμή ας καταλάβουμε τη μέθοδο Τσίπρα, η οποία έρχεται από τα πολύ παλιά, από τα βάθη του σταλινισμού. Κάθε ένα από τα στελέχη που εμφανίζει έχει συγκεκριμένο ρόλο να παίξει, ενορχηστρωμένο από τον ίδιο τον Τσίπρα με μόνο στόχο την διατήρηση της εξουσίας. Τα μανιχαϊστικά σχήματα που τα είδαμε ανάγλυφα στο περίφημο σποτάκι για το «κοινωνικό μέρισμα» (για την αναδιανομή της μιζέριας, συγκεκριμένα) είναι η πεμπτουσία της πολιτικής του. Δυστυχώς και εκεί το βάρος δόθηκε στο αν είχε και ο ίδιος πούρα στο γραφείο του κι όχι στο κήρυγμα εμφυλιακού μίσους που θέλησε να περάσει, και το πέρασε. Εμμένει η αντιπολίτευση στο ότι είναι «ψεύτης» ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα πολιτικό κυνισμό χωρίς όρια.

Ας επιστρέψουμε όμως στην κοινωνική στόχευση της «αποκάλυψης». Είναι λάθος να θεωρείται ότι ο πολίτης δεν ξέρει τι ψηφίζει. Πρώτα από όλα είναι απαξιωτικό για τους πολίτες. Φυσικά και ξέρει. Πάντα ήξερε. Είναι η σωστή η επιλογή που κάνει; Συχνά δεν είναι, κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Δεν ήξεραν οι Γερμανοί ότι η επιλογή Χίτλερ οδηγούσε στον πόλεμο; αναρωτιέται ο Τόμας Μαν. Φυσικά και το ήξεραν. («Είναι δυνατόν οποιοδήποτε Γερμανός με σώας τας φρένας να τα έχει δει όλα αυτά και να έχει πιστέψει ότι το συγκεκριμένο καθεστώς ήθελε την ειρήνη και ότι ο πόλεμος επιβλήθηκε στους κρατούντες και στον λαό από κακόβουλους εχθρούς; Έχει κανένα νόημα να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην αλήθεια που καίει ακόμα και μέσα από τα κλειστά βλέφαρα»)

Το να τονίζουμε το λάθος της επιλογής που ήδη έγινε, δεν οδηγεί πουθενά. Ούτε το διαρκές «άλλα έλεγε κι άλλα έκανε ο Τσίπρας» οδηγεί κάπου. Όλοι μας ξέρουμε, όλοι μας ζούμε τη βλάβη που επέφερε ο Συριζα στη χώρα και στις ζωές μας. Όχι όμως γιατί δεν έκανε αυτά που έλεγε αλλά γιατί αυτά που έλεγε ήταν ενσυνειδήτως καταστροφικά και στη συνέχεια η στροφή που έκανε «δεμένος στο κατάρτι» ως ένας σύγχρονος Οδυσσέας, όπως είπε προσφάτως ο κ. Τσίπρας βραβευόμενος στο Παρίσι και  αυτοσαρκαζόμενος ελπίζω, δεν ήταν παρά η υιοθέτηση μιας υδραργυρικής αντίληψης της πολιτικής: Κάνω ότι θέλετε αρκεί να μένω στην εξουσία. Δεν έχω ιδεολογικό πρόσημο, δεν έχω έρμα, δεν έχω εθνικό σχέδιο. Δεν με ενδιαφέρει η πατρίδα, είμαι ό,τι νομίζεις και το αντίθετό του.

Έτσι με μεγάλη άνεση αξιοποιούν τα ομόλογα του 2012, συνεχίζοντας την πολιτική του 2012, αλλά την ίδια στιγμή βγαίνει στα κανάλια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και μας λέει «η ανταλλαγή αυτή κλείνει οριστικά τον κύκλο που άνοιξε το PSI». Ότι νά ναι.

Ο πολίτης και τα στελέχη, όμως ξέρουν. Τα πάντα ξέρουν. Και αν τα στελέχη διατηρούν το κόμμα αυτό, τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, στην εξουσία το κάνουν στο πλαίσιο της συνενοχής. Κι αν οι πολίτες  εκφράζουν μια «αμήχανη ανοχή», για να χρησιμοποιήσω πάλι φράση του Τόμας Μαν, είναι ακριβώς γιατί δεν διαφαίνεται τίποτα στον ορίζοντα που να σε κάνει να νιώθεις αισιόδοξος και ασφαλής για την επόμενη μέρα.


Καμία αξία συνεπώς δεν έχει η «αποκάλυψη» ότι ο Τσίπρας στηρίζει τον Καμμένο ή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο αριστερός ή πως έγινε εκπρόσωπος του καπιταλισμού! Όλα αυτά είναι βούτυρο στο ψωμί του Τσίπρα. Σημασία έχει μόνο η επόμενη μέρα. Το εθνικό σχέδιο για την Ελλάδα Μετά. Πρώτη προϋπόθεση όμως είναι να ξεριζωθεί ο εθνικολαϊκισμός από τον τόπο μας. Και με κόλπα τύπου «είμαι κι εγώ λίγο λαϊκιστής, έλα σε μένα» το μόνο που συμβαίνει είναι να θολώνει κι άλλο η εικόνα, να βάλλεται ο ορθός λόγος - το μόνο όπλο που έχουμε έναντι του εθνικολαϊκισμού-  και άρα να ισχυροποιείται ο αυθεντικός εκφραστής του λαϊκισμού. Και για να το πω πιο απλά: δεν πουλάς τρέλα, στον τρελό.

* Το άρθρο δημοσιεύεται, εδώ: http://www.capital.gr/arthra/3258379/apokalupseis 

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Ο αθεράπευτος κ. Τσίπρας

Θα μπορούσαν να ήταν διασκεδαστικές οι λογοτεχνικές αναφορές του κ. Τσίπρα, δεδομένης της ολοφάνερης άγνοιας περί του τι επικαλείται, αν δεν άγγιζαν συχνά τα όρια της ύβρεως. Μια τελευταία τέτοια αναφορά είναι η καταληκτική φράση της ομιλίας του στην ΚΟ του Συριζα (8.11.2017) όπου δήλωσε γεμάτος χαρά και με ένα πελώριο χαμόγελο πως είναι «αθεράπευτα αισιόδοξος»: «Σήμερα, περισσότερο από χθες, περισσότερο από ποτέ, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, δηλώνω αθεράπευτα αισιόδοξος. Θα τα καταφέρουμε» είπε και ξέσπασαν σε ένθερμα χειροκροτήματα οι βουλευτές/οπαδοί του.

Δυο τινά υπάρχουν: Είτε οι λογογράφοι του κ Τσίπρα αγνοούν το βαθύτερο περιεχόμενο των φράσεων που χρησιμοποιούν, είτε δεν τα αγνοούν και είναι επικίνδυνα κυνικοί. 

Η φράση «αθεράπευτα αισιόδοξος» που με τόση χαρά χρησιμοποίησε ο  πρωθυπουργός, προέρχεται από το αριστούργημα του Guenassia, «Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων». Η λέσχη αυτή, μια σκακιστική λέσχη, ή αλλιώς το «κίτρινο δωμάτιο» βρίσκεται στο εσωτερικό ενός καφέ στο Παρίσι, το «Balto», πίσω από μια κουρτίνα. Οι ήρωες του μυθιστορήματος και οι μόνοι που έχουν πρόσβαση στη λέσχη, που οι ίδιοι την έχουν ονομάσει «λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων», είναι πρόσφυγες, οι περισσότεροι από τις χώρες του τότε σοβιετικού μπλοκ. Άνθρωποι με καλή ζωή στην πατρίδα τους (ανώτατοι αξιωματούχοι, επιστήμονες κοκ ) που αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν, να εγκαταλείψουν  την οικογένεια τους και αγαπημένους φίλους, να αναθεωρήσουν τα πιστεύω τους, για να μπορέσουν απλά να σώσουν τη ζωή τους από τις σταλινικού τύπου εκκαθαρίσεις  και να  επιβιώσουν σε άθλιες συνθήκες σε προάστια του Παρισιού, ζώντας κρυμμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό. «Ήταν φαντάσματα, παρίες, χωρίς χρήματα, με πτυχία που δεν αναγνωρίζονταν. Μιλούσαν ελάχιστα για το παρελθόν. Είχαν απαρνηθεί άνετα σπίτια και υψηλές θέσεις», περιγράφει ο συγγραφέας.

Ένας από τους ήρωες του βιβλίου και θαμώνας της λέσχης είναι ο Σάσα, ένας άλλος είναι ο Ιγκόρ. Ο Σάσα, ένας πρώην αξιωματούχος του καθεστώτος,  αυτοκτονεί μέσα στο κίτρινο δωμάτιο, στη λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων, δίχως να έχει αποκαλύψει το μεγάλο του μυστικό, εξαιτίας του οποίου λίγες ώρες πριν την αυτοκτονία του είχε δεχθεί σωματική επίθεση από τον Ιγκόρ. Το «μεγάλο μυστικό» που αποκαλύπτει ο Σάσα με επιστολή που έχει ταχυδρομήσει στον Μισέλ, τον νεαρό του φίλο που «δεν έζησε τις δικές μας φρικαλεότητες» πριν την αυτοκτονία του, («Μισέλ, όταν θα διαβάζεις αυτό το γράμμα, θα έχω βρει επιτέλους γαλήνη..» ) δεν είναι παρά μία ακόμα ανθρώπινη ιστορία από τα θύματα των εγκλημάτων του  σταλινισμού. Μια από τις χιλιάδες όμοιες τραγικές ιστορίες από την περίοδο του μεγάλου τρόμου. Τότε που σε μία νύχτα ο «σύντροφος» της οκτωβριανής επανάστασης και αξιωματούχος του καθεστώτος ονοματιζόταν «εχθρός του καθεστώτος» και εκκαθαριζόταν με συνοπτικές διαδικασίες ή αν ήταν τυχερός, προλάβαινε να φυγαδευτεί και να ζήσει μια ζωή δίχως όνομα σε κάποια άλλη χώρα. «Το’ σκασα σαν κλέφτης. Πίστευα ότι ο αποχωρισμός θα ‘ταν λιγότερο επώδυνος αν έφευγα βιαστικά. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλη μου τη δύναμη για να το κάνω. Ο πόνος με παρέλυσε αργότερα, όταν ήμουν ασφαλής. Διαλύθηκα. Δεν έλαβα ποτέ νέα τους. (...) Καθένας στον τάφο του, αλλά ζωντανός» γράφει ο Σάσα.

«Διέπραξα τόσα εγκλήματα και υπήρξα συνεργός σε τόσα άλλα, ώστε δεν αξίζω καμία μεγαλοψυχία» εξομολογείται στην επιστολή του, και συνεχίζει: «Για χρόνια τους υπηρετούσα πιστά, πεπεισμένος ότι είχαν δίκιο, ότι έπρεπε να εξοντώσουμε με κάθε τρόπο τους εχθρούς μας». Ενώ παρακάτω επικαλείται μια φράση του Γκόργκι προς τον Ρομαίν Ρολάν, «κανένας λαός του 20ου αιώνα δεν ‘‘εξαπατήθηκε’’» για να  συμπληρώσει: «Το να ισχυρίζεσαι ότι ‘‘δεν ξέραμε’’, είναι ένα καθησυχαστικό, συλλογικό ψεύδος». Κλείνει την επιστολή του λέγοντας «Τούτη την ώρα που φεύγω, αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα να μείνω, για να καταθέσω. Νομίζω ότι θα σταματήσω εδώ».

«Παλιοϊστορία» όπως θα πει ένας άλλος πρόσφυγας και θαμώνας της λέσχης όταν μαθαίνει το «μεγάλο μυστικό».

Αυτό είναι το πνεύμα της «λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων» και ουδεμία σχέση έχει με την πολιτικάντικη ψευδο-αισιοδοξία ενός πρωθυπουργού που πιστεύει πως είναι η μετενσάρκωση του «πατερούλη» και προσπαθεί να πείσει πως η χώρα πάει περίφημα μετερχόμενος κάθε αθέμιτο τρόπο για να επιβληθεί, κι όποτε αποκαλύπτεται επικαλείται «αυταπάτη». Αφορά τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων του 20ου αιώνα, τα τραγικά θύματα της μεγάλης «αυταπάτης».

Είναι προφανές ότι ο κ. Τσίπρας ιδέα δεν είχε στο τι αναφερόταν με τη φράση «αθεράπευτα αισιόδοξος». Η άγνοια όμως τιμωρεί, και οπωσδήποτε η άγνοια της Ιστορίας.


Αντί για επίλογο, αφιερώνω στον κ. πρωθυπουργό το αγαπημένο ανέκδοτο μεταξύ των θαμώνων της λέσχης των αθεράπευτα αισιόδοξων που τους έκανε να γελάνε σα να το ακούγανε πρώτη φορά, μήπως και καταλάβει κάτι για τη σχέση του με τους οπαδούς του. Είναι αυτό με τον Στάλιν και τον ήλιο:  Ένα ηλιόλουστο πρωινό, ο Στάλιν ξυπνάει και κοιτάει τον ήλιο και του λέει: «Ήλιε,  πες μου, ποιος είναι ο πιο ωραίος, ο πιο έξυπνος και ο πιο δυνατός άνδρας στον κόσμο;». Αμέσως ο ήλιος του απαντά: «Εσύ, ω Στάλιν, φως της οικουμένης!» Το μεσημέρι ο Στάλιν ξαναρωτά: «Πες μου, Ήλιε, ποιος είναι ο πιο υπέροχος, ο πιο ευφυής, ο εξοχότερος άνδρας όλων των εποχών;» Ο ήλιος επιβεβαιώνει: «Εσύ, ω τρισμέγιστε Στάλιν». Προτού δειπνήσει, ο Στάλιν δεν αντέχει να μη ρωτήσει τον Ήλιο ποιος είναι ο καλύτερος κομμουνιστής στον κόσμο. Ο ήλιος του απαντά: «Είσαι άρρωστος Στάλιν, ψυχοπαθής και παράφρονας. Σ’ έχω χεσμένο! Τώρα είμαι στη Δύση!»   

* Το άρθρο δημοσιεύεται, εδώ: http://www.capital.gr/me-apopsi/3252929/o-atherapeutos-k-tsipras 

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Η καμήλα και η σαρανταποδαρούσα

Η αναφορά του κ. Τσακαλώτου, από το βήμα της Βουλής, στη φυματική με μηνίσκο σαρανταποδαρούσα που ψωνίζει από τα Lild, στην καλύτερη περίπτωση προβλημάτισε σχετικά με τη ψυχική κατάσταση του υπουργού οικονομικών μας. Ενδεχομένως η προσφυγή στα αρχέτυπα και στο συλλογικό υποσυνείδητο του Carl Jung να είναι μια μέθοδος ανάγνωσης του ψυχισμού του κ. Τσακαλώτου. «Το εκκρεμές του νου πάλλεται μεταξύ λογικού και παραλόγου, όχι μεταξύ σωστού και λάθους» έγραφε o Jung.

Μπορεί όμως η απάντηση να είναι κατά τι πιο απλή. Μπορεί  να πρόκειται για  ένα ακόμα επεισόδιο της σχέσης Τσίπρα – Τσακαλώτου.

Ο κ. Τσίπρας πριν λίγες ημέρες είπε στις ΗΠΑ σε κακά αγγλικά μια ελληνική παροιμία, όπως όλοι θυμόμαστε. Είχε πει στην ομιλία του στο Brookings: «We have already eaten the camel and now have the queue». (Αμετάφραστο καθώς η λέξη queue δεν σημαίνει ουρά ζώου αλλά ουρά στην οποία στεκόμαστε, και επιπλέον η ελληνική παροιμία δεν αναφέρεται σε καμήλα αλλά σε γάιδαρο- «Φάγαμε τον γάιδαρο και μας έμεινε η ουρά»).

Ο κ. Τσακαλώτος λίγες ημέρες αργότερα προσπάθησε να κατασκευάσει μια «παροιμία» σε καλά ελληνικά. Κι έτσι μας παρουσίασε, με καθαρό βρετανικό φλέγμα, την εικόνα μιας φυματικής σαρανταποδαρούσας με πρόβλημα μηνίσκου σε 25 από τα 40 πόδια, που κρατά βαριές σακούλες για τα ψώνια της εβδομάδας από τα LIDL. Ενδεχομένως πηγή έμπνευσης του κ. Τσακαλώτου να είναι αφρικανικές παροιμίες, διαδεδομένες στα βρετανικά πανεπιστήμια, τύπου «If a centipede loses a leg, it does not prevent him from walking.» (Μετ: Μια σαρανταποδαρούσα δεν σταματάει να περπατάει αν χάσει ένα πόδι).

Η σαρανταποδαρούσα μπορεί γενικά να μην είναι συνηθισμένο ζώο στις ελληνικές παροιμίες αλλά η συμβολή της στη βρετανική επιστήμη της ψυχολογίας είναι αξιόλογη. Διαδεδομένο είναι το ποίημα του 19ου αιώνα «Το δίλημμα της σαρανταποδαρούσας»* της βρετανίδας Katherine Craster, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να στηριχθεί μια ολόκληρη θεωρία από τον επίσης βρετανό ψυχολόγο George Humphrey, γνωστή ως Humphrey's law, σύμφωνα με τον οποία όταν κάποιος σκέφτεται μια πράξη η οποία γίνεται από ένα σημείο και μετά αυτοματοποιημένα, μπλοκάρει και δεν μπορεί να την κάνει. Έτσι και η δύσμοιρη σαρανταποδαρούσα, σύμφωνα με το ποίημα, όταν την ρώτησαν πως μπορεί να συγχρονίζει 45 πόδια, μπερδεύτηκε και σταμάτησε να περπατάει. Δηλαδή, σύμφωνα με τον Carl Popper, κάποτε ρώτησε ένας βιολιστής έναν συνάδελφό του βιολιστή πώς μπορεί και παίζει το συγκεκριμένο κομμάτι του Μπετόβεν. Ο συνάδελφος ανταπάντησε πως ήταν πολύ απλό... και μετά δεν μπορούσε να το παίξει. Είναι η σχέση συνειδητού – υποσυνείδητου.  

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Διότι όλα αυτά τα ξέρει ο βρετανοτραφής απόφοιτος του St. Paul και της Οξφόρδης, κ. Τσακαλώτος. Ο οποίος νιώθει, κατά πως φαίνεται, βαθύτατη απαξίωση προς τον αμόρφωτο πρωθυπουργό κ. Τσίπρα και θέλησε έτσι να του την «πει» με τον δικό του τρόπο για την καμήλα και την άθλια εμφάνισή του στις ΗΠΑ.

Εξάλλου, δεν θα πρέπει να εκφεύγει της προσοχής μας ότι ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης αποχώρησε από τις ΗΠΑ μόλις προσγειώθηκε στις ΗΠΑ ο Πρωθυπουργός! Ο κ. Τσακαλωτός είχε προηγηθεί, είχε συναντηθεί με το ΔΝΤ και στη συνέχεια απεχώρησε χωρίς να μετάσχει στην αντιπροσωπεία που συνόδευσε τον κ. Τσίπρα.

Ο κ. Τσακαλώτος συχνά πυκνά, ως αρχηγός που είναι και της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, «πυροβολεί» τον Πρωθυπουργό. Ένα από τα πλέον κραυγαλέα επεισόδια έγινε την  επομένη της ομιλίας Τσίπρα στη ΔΕΘ. Ο Πρωθυπουργός από το Βελλίδειο δήλωσε περιχαρής ότι η τρίτη αξιολόγηση δεν περιλαμβάνει νέα μέτρα, και την επομένη «αξιωματούχος του Υποικ» διέρρευσε στα ΜΜΕ πως θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα για το 2018. Η πηγή της διαρροής ήταν εύκολα αναγνωρίσιμη. Εξάλλου ο κ. Τσακαλώτος δεν διέψευσε τη διαρροή.  

Γιατί το κάνει αυτό ο κ. Τσακαλώτος; Ενδεχομένως γιατί φοβάται μην γίνει 
Βαρουφάκης. «Εγώ δεν θα γίνω Βαρουφάκης, ούτε Ιφιγένεια», είχε άλλωστε πει ο κ. Τσακαλώτος πριν κάποιους μήνες σε ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Υπό την έννοια ότι δεν θα αφήσει να του χρεώσει ο Τσίπρας δικές του ολέθριες επιλογές όπως έκανε με τον Βαρουφάκη;  Ενδεχομένως. Αυτά έχουν τα σταλινικά κόμματα.

Για να επιστρέψουμε όμως στα δικά μας και στις παροιμίες. Μια άλλη ελληνική παροιμία λέει «κάθε αρνάκι από το ποδαράκι του κρέμεται». Το όποιο πάει να πει πως και ο κ. Τσίπρας και ο κ. Τσακαλώτος, ό,τι επικοινωνιακά τεχνάσματα και αν σκαρφιστούν, δεν αργεί η στιγμή που θα αντιμετωπίσουν από κοινού και ο καθένας κατά μόνας τις συνέπειες των όσων έκαναν.


* A centipede was happy – quite!
Until a toad in fun
Said, "Pray, which leg moves after which?"
This raised her doubts to such a pitch,
She fell exhausted in the ditch
Not knowing how to run.
-->

* Το άρθρο δημοσιεύεται εδώ: 
http://www.capital.gr/arthra/3252027/i-kamila-kai-i-sarantapodarousa 

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Η «στιγμιαία» αντιπολίτευση

Μεγάλη αναστάτωση προκάλεσε η δήλωση του υπουργού επικρατείας κ. Βερναδάκη περί κυβερνητικής παρακολούθησης λογαριασμών στα social media. Λογικό. Η ΝΔ μάλιστα έβγαλε και σχετική ανακοίνωση χαρακτηρίζοντας «απίστευτη» τη δήλωση του υπουργού.  Θα περάσει όμως και αυτή η δήλωση – ένθεν κακείθεν, δηλαδή τόσο του υπουργού όσο και της ΝΔ- όπως περνάνε τόσα και τόσα θέματα που πλέον έχουν διάρκεια σχολίων σε facebook και twitter. Κι αυτό γιατί το χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής, βάσει του οποίου οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ λειτουργούν ανεξέλεγκτα και δεν εγγράφεται τίποτα τελικά στο συλλογικό υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας είναι η κοντή μνήμη του πολιτικού συστήματος, η «στιγμιαία» αντιπολίτευση.
Διότι είναι να αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να έχει ξεχαστεί η δήλωση του υπουργού άμυνας κ. Καμμένου πριν ένα χρόνο - είχε γίνει πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα τα ΝΕΑ (9.9.2016) - περί «80 στρατευσίμων (φαντάρων), οι οποίοι υπό την καθοδήγηση μόνιμων αξιωματικών παρακολουθούν τι γράφεται στα social media»! Όπως είχε πει ο κύριος υπουργός Εθνικής Άμυνας: «Έχουμε δημιουργήσει ομάδες με στρατεύσιμους οι οποίοι ασχολούνται όχι μόνο με τον επίσημο Τύπο και τις τηλεοράσεις, αλλά και με μπλογκ ομάδων από διάφορες χώρες. Έχουμε δημιουργήσει μια ισχυρή βάση δεδομένων και από τα social media. Δηλαδή υπάρχει ομάδα που παρακολουθεί τα social media, ελληνικά και ξένα.»
Συνεπώς η δήλωση του κ. Βερναδάκη δεν είναι κανένας κεραυνός εν αιθρία, αλλά βρίσκεται σε συνέχεια μιας πολύ πιο ολοκληρωμένης τοποθέτησης και ενδεχομένως «επιχείρησης» του κ. Καμμένου με την οποία ουδείς ασχολήθηκε. Όπως και ουδείς θα δώσει συνέχεια στις αποκαλύψεις Βερναδάκη. Και το κυριότερο είναι ότι ουδείς θα τις συνδυάσει αναζητώντας με τον πιο επίσημο τρόπο πλήρη ενημέρωση επί των «παρακολουθήσεων» που σύμφωνα με τις δηλώσεις των υπουργών διενεργούν τα υπουργεία.

Και κάπως έτσι όλα περνούν, όπως περνούν, και τα σχόλια στο time line μας και είναι να αναρωτιέται επίσης κανείς αν τα πολιτικά κόμματα αναδεικνύουν θέματα που στη συνέχεια γίνονται αντικείμενο σχολιασμού στα social media ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο: Τα social media αναδεικνύουν θέματα που στη συνέχεια γίνονται αντικείμενο στιγμιαίου σχολιασμού από τα πολιτικά κόμματα. Πολύ φοβάμαι πως ισχύει το δεύτερο.

Ένα άλλο παρόμοιο από τα πολλά πρόσφατο περιστατικό είναι το ζήτημα των αντισταθμιστικών ωφελημάτων. Είπε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή (Παρασκευή 27.10.2017) ότι δεν θα υπάρξουν αντισταθμιστικά ωφελήματα, με αφορμή την αναβάθμιση των F-16, και χειροκροτήθηκε θερμά! Ουδείς στην Ολομέλεια όμως απάντησε στον κ Τσίπρα πως δεν θα υπάρξουν όχι γιατί αυτό αποφάσισε ο κ. Τσίπρας αλλά γιατί τα αντισταθμιστικά ωφελήματα έχουν καταργηθεί με νόμο Βενιζέλου από το 2010 (μεταβατική διάταξη στο νόμο 3883/2010) και το 2011 πάλι επί υπουργίας Βενιζέλου (νόμο 3978/2011) όπου ενσωματώθηκε η σχετική  οδηγία της ΕΕ που απαγορεύει τα αντισταθμιστικά. Η δε ΝΔ με ανακοίνωσή της δήλωσε ότι «ο κ. Τσίπρας υπό την πίεση της Νέας Δημοκρατίας διαβεβαίωσε σήμερα ότι δεν θα υιοθετήσει αυτήν την πρακτική που παραπέμπει σε αμαρτωλές ιστορίες του παρελθόντος» επιβεβαιώνοντας δηλαδή την πρωτοβουλία του Τσίπρα και λησμονώντας ότι έχουν αυτά καταργηθεί από το 2010, και άρα πρόκειται για άλλη μία kolotuba Τσίπρα λόγω πρόσκρουσης με την πραγματικότητα.

Και με αυτά και με αυτά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δρουν ανενόχλητοι και γίνονται καθεστώς, ενώ τα πολιτικά κόμματα αυτάρεσκα αναμένουν την πτώση του και την δική τους ανάδειξη. Όμως η ιστορία δεν γράφεται γραμμικά ούτε ο Τσίπρας έχει δείξει ότι είναι εύκολος αντίπαλος, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Είναι ένας κυνικός πολιτικός που μπορεί να κάνει τα πάντα εις βάρος του τόπου προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία.

Αν θέλουμε, συνεπώς, να είμαστε χρήσιμοι για τον τόπο και τους πολίτες οφείλουμε να αντιληφθούμε ποια είναι κατάσταση και να καταλάβουμε ότι ο βολανταρισμός δεν είναι ο πιο σίγουρος δρόμος. Τουναντίον. Χρειάζεται δουλειά, γνώση και κυρίως επίγνωση ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την «Ελλάδα Μετά» την κρίση.

* Το άρθρο αναρτήθηκε στο: http://www.capital.gr/me-apopsi/3250388/i-stigmiaia-antipoliteusi